homecontact

Herkenning
De associaties die ik bij deze foto heb, zijn legio en lopen uiteen van ‘net een masker’ tot ‘wat een prachtige kleuren!’. Ik weet dat ik geen echt masker zie maar iets dat erop lijkt. Maar als ik toch een masker zie, dan is het zelfs een uiterst krachtig masker dat een rol zou kunnen spelen in een belangrijke ceremonie. Ik voel me indringend aangekeken, uitgenodigd tot contact. Wat een schoonheid, wat een grote magie.
Ik neem aan dat ik kijk naar een boutje, of naar het uiteinde van iets dat (veel) groter is, een detail ergens van dat door zijn gewoonheid mij normaliter niet snel opvalt. De kleuren zijn misschien wat opgepoetst, de achtergrond verduisterd en misschien is nog wel meer gedaan waardoor dit roestige stukje metaal stralend en bijna levend is geworden. Zonder omringende  context ben ik als kijker vrij tot het associëren en fantaseren van wat dan ook. Wat ooit schijnbaar onooglijk was, is nu een lust voor het oog.
Er zit zoveel schoonheid in het kleine of alledaagse. Maar we lopen aan zo veel zo vaak voorbij. Aan alles trouwens wat niet voorzien is van het keurmerk van bijzonderheid, mensen incluis.
Alle kunstgeschiedenis van de twintigste eeuw ten spijt, alle uit hun dagelijkse gebruikscontext geïsoleerde en tentoongestelde menselijke maaksels die ik in het museum of in een boek heb gezien, zoals de wc pot die Marcel Duchamp liet tentoonstellen, oervader van dit soort museale kunst, hebben mij misschien wel iets, maar uiteindelijk niet zeer ‘voorwerp- of omgevingsbewust’ gemaakt. Toch zijn er absoluut beeldend kunstenaars geweest door wiens beelden ik beter heb leren kijken, Zoals ik na de overzichtstentoonstelling van Herman de Vries (van wie ik nog nooit had gehoord) in 2014 niet meer achteloos aan een rozenstruik voorbij kan lopen, of aan een groep gevallen bladeren. Ook in deze serie zie ik beelden waar ik geneigd ben omheen te kijken en kan ik denken: hoe heb ik zoiets nou kunnen missen???
Ik denk niet dat de oorzaak ligt in een ander gevoel voor esthetiek. Dan zou ik immers niet zo van deze beelden kunnen genieten. Is het dan een kwestie van gebrek aan interesse, waardoor  mijn oog  ‘er’ niet op valt?
Al vragend en onderzoekend om dit thema heen lopend herken ik het opeens!
Zoals deze geoefende kijkers altijd weer iets opmerkelijks zien waar een ander (ik bijvoorbeeld) al snel is uitgekeken (of niet eens is begonnen), zo stel ik vaak nog vragen waar anderen genoegen nemen met snelle antwoorden of iets als voldoende bekend veronderstellen. Ik begreep dat niet, dat mensen al die onbekende of slecht gekende dingen niet zien liggen, en hun eigen onwetendheid helemaal niet lijken te ervaren. Nu besef ik dat ik eenzelfde soort blindheid vertoon op een ander vlak. Ik ‘denk’ vaak dat ik het wel gezien heb zoals een ander vaak ‘denkt’ dat ie het wel weet. Ik ‘vergeet’ daardoor echt te kijken zoals een ander ‘vergeet’ om echt te begrijpen.
Mag ik dit masker groot aan de muur?

(c) Monique Greveling 2015