homecontact

Verdwaalde voorwerpen

Iemand heeft die handschoen daar neergelegd, maar ik denk niet dat het de schoonmaker was. Het lijkt me dat er dan twee handschoenen hadden moeten liggen als een schoonmaker ze had uitgedaan en vervolgens was vergeten. Je vergéét niet één handschoen! Deze paarsblauwe gummi of plastic schoonmaakhandschoen is vast van zo'n karretje gevallen dat twee verdiepingen heeft en dat in de grotere gebouwen gebruikt wordt. Een toevallige passant heeft vervolgens de handschoen opgenomen en vol in het zicht aan de voet van deze pilaar gedrapeerd. Misschien speelde de ruimte een rol bij de keuze voor de plek of voor de wijze van neerleggen. Het kan ook allemaal toeval zijn. Als het degene die hem verloren is maar zou opvallen dat daar zijn (haar) verdwenen handschoen ligt. Het is een zorgvuldige handeling geweest, van iemand die zich bekommerde om wat hij of zij daar in die ruimte aantrof.
Wat ik zie zou heel goed een museum kunnen zijn. Het gaasachtige doek dat voor het raam hangt is typisch materiaal dat wordt ingezet voor het tegenhouden van al te fel of rechtstreeks op kunstwerken vallend licht. Het witte vlak zette me in eerste instantie op het verkeerde been omdat het door zijn plaats IN het beeld tot een kader VOOR het beeld werd. Het duurde even voordat ik zag wat het was en dat er überhaupt iets te zien was naast pilaar en handschoen, als deel VAN het beeld.
Wanneer dingen (mensen en dieren incluis) ergens zijn waar je ze niet verwacht of waar ze helemaal niet horen, dan werkt dat vaak op de lachspieren. Bij humor hoort het doorbreken van verwachtingen, net als hier. Zo'n handschoen is typisch iets dat niet in een museum thuishoort, tenminste niet zo. En dan ook nog met die kleur, dat past niet. Dat hoort daar bovendien niet eens te zijn. Het is bijna een grove schending, een overtreding van de esthetische wetten die in dit soort ruimtes gelden. Alles in musea (en andere publieke, maar vooral heilige ruimtes zoals musea) is overdacht en aan strikte regels met betrekking tot vormgeving van de ruimte onderworpen. Worden voor tentoonstellingen ruimtes gebruikt die oorspronkelijk een heel andere dan museale functie hebben (of hadden), dan kunnen harde tegenstellingen ontstaan, zoals tussen de klassieke, gecraquelleerde zuil waar allerlei kleine stukjes vanaf zijn gebroken en het gave, crème gaasdoek daar rechts van. Ook dát materiaal is verdwaald en hoort hier niet. Het detoneert.
En dat moge allemaal zo zijn, maar juist door verdwaalde voorwerpen wordt de omringende ruimte benadrukt en kan ze de aandacht krijgen die ze verdient. Het oude, aangetaste gemarmerde steen is veel zichtbaarder dan het zou zijn als er geen fris, wat gevouwen maar verder gladde paarsblauwe handschoen aan zijn voet lag. Ook het materiaal van het scherm dat voor hier het raam hangt, was niet opgevallen, mij in ieder geval niet. Verdwaalde voorwerpen maken niet alleen zichzelf kenbaar omdat ze ergens zijn waar ze niet horen, maar ook de omgeving die niet bij hen hoort.

(c) Monique Greveling 2015